Światowy Dzień Zespołu Downa

Światowy Dzień Zespołu Downa

Światowy Dzień Zespołu Downa

Przy okazji Światowego Dnia Zespołu Downa, który obchodzony jest 21 marca, warto swoją uwagę zwrócić ku ludziom, którzy są po prostu inni od nas, w swoim wyglądzie są niestandardowi. Ludziom, którzy w jakichś sposób wyróżniają się z tłumu, bo nie wyglądają tak jak my, można powiedzieć, że odbiegają wyglądem od jakiejś normy, którą tak naprawdę my sami stworzyliśmy. Normy, którą pierwotnie narzucił nam świat.

Ludzie którzy wygląd mają inny od naszego, kiedy na myśl przychodzi nam, że „coś tu nie gra”, „coś jest z nim/z nią nie tak”, często nas onieśmielają, wprawiają nas w uczucie dyskomfortu. Możliwe, że dzieje się tak dlatego, bo tak naprawdę boimy się, że nasza reakcja na tego człowieka będzie źle odebrana przez jego bliskich czy przez niego samego. Często paraliżuje nas strach i zadajemy sobie pytanie jak powinniśmy się zachować stojąc naprzeciwko niego. Tak naprawdę nie ma na to żadnej dobrej recepty. Jedyna dobra rada jaka przychodzi na myśl to: „być człowiekiem”. Ludzie, nazwijmy to „inni” od nas, czują się naprawdę „inni” z tego powodu, że patrzą na siebie naszymi oczami. Oczami pełnymi dystansu, strachu, odrazy czy politowania.

 

Otwórzmy się

Może warto kiedyś, przy okazji, która się nadarzy, nie uciekać wzrokiem, nie obserwować z politowaniem, ale zobaczyć w drugiej osobie kogoś takiego jak my. Kogoś kto czuje, myśli, ma swoje zdanie, jest uparty, męczący, radosny, trudny, zmęczony. Wiadomo, że są cechy, które różnią nas od siebie, czy to fizyczne, mentalne czy intelektualne, jednak tych wspólnych jest wciąż bardzo dużo. Swoją otwartością, pomocną dłonią i cierpliwością możemy sprawić, że otworzy się przed nimi świat. Osoby z zespołem Downa naprawdę nie potrzebują niczego wyjątkowego, nadzwyczajnego. Im potrzebne jest zaproszenie do naszego świata, dostęp do edukacji, do pracy, do tego by mogły żyć naprawdę. One nie potrzebują i nie chcą być ograniczane ze względu na swój wyjątkowy, dodatkowy chromosom.

Nie zapominajmy, że takie osoby mogą się wiele od nas nauczyć, a tego co najważniejsze- jak kochać : szczerze i bezinteresownie, z powodzeniem możemy nauczyć się od nich.

Na zdjęciu Kasia, przy której nieraz to ja czuję się jak niepełnosprawna.

Kasieńko moja!Wszystkiego najlepszego z okazji Twojego święta!



Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *